مجتمع اقامتی

اقامت در"مجتمع اقامتی خاص"، گرچه می تواند همراه با نوعی اجبار به نظر برسد اما معماری نوین توانسته است با خلق کیفیات فضایی متفاوت، تعریف جدیدی از زندگی در مسکن دسته جمعی ارائه دهد.

هرچند در گذشته نیاز و توجه چندانی به این عملکرد نبود اما با گذشت زمان و تغییر نحوه زندگی و روابط اجتماعی، لزوم توجه به این نوع از مسکن در کنار دیگر انواع بیش از گذشته احساس شد. از این رو آثار موفق بسیاری از معماران آن دوره در این زمینه دیده می شود تا حدی که امروزه می توان آن را بخشی اساسی از امکانات و کاربری های شهرها دانست که در ارتقاء کیفیت زندگی شهری موثر است.

در جهت ارائه تعریفی از عملکرد مجتمع اقامتی در حوزه معماری می توان سه شاخصه برای آن ارائه کرد: اول این که این مجتمع ها به گروهی خاص با نیازهای مشترک و جمعی تعلق دارد. دوم، اقامت در آن بلندمدت است به گونه ای که بتوان به آن "مکانی برای زندگی" اطلاق کرد و سوم اینکه مدیریت و اداره مجوعه به صورت تشکیلاتی است.

مخاطبین این نوع مسکن، برپای نوعی اشتراک تعریف می شوند: اشتراک در شرایط سنی و جنسی، اشتراک کاری و یا تحصیلی و ... که به واسطه آن می توان به آن ها "گروه" اطلاق کرد؛ گروه اجتماعی، گروه کاری و یا گروه سنی. بدین ترتیب طیف وسیعی از انواع فضاها، خدمات و کاربری ها در این نوع مسکن گنجانده می شود که کیفیت های فضایی متفاوتی را بوجود می آورد. اولین و مهم ترین این فضاها، حوزه شخصی و واحد اختصاصی است، چه در حد یک اتاق چند نفره و چه آپارتمانی کامل و مستقل که می بایست امکاناتی برای پاسخگویی به نیازهای فردی را دارا باشد. فضاهای جمعی، ارتباطی مستقیم با گروه تعریف شده ی ساکنین دارد؛ سالن اجتماعات، نشیمن های جمعی، غذاخوری و محل استراحت مشترک، سالن ها و امکانات ورزشی و آبی و ... که هریک می تواند متناسب با شرایط و نیازهای هرکدام از گروه ها باشد.

مدت اقامت طوالانی است اما همیشگی نیست. اقامت در این نوع مسکن کوتاه مدت یا میان مدت نیست بلکه همواره بیش از یک سال در نظر گرفته می شود. از سوی دیگر نمی توان آن را همیشگی فرض کرد چرا که تنها به یک دوره زمانی خاص چون سالخوردگی، دانشجویی و یا اشتغال به کاری مشخص محدود می گردد. در این اقامتگاه تنها امکانات رفاهی و تجهیزات برای یک اقامت کوتاه مدت درجهت تامین حداکثر رفاه و آسایش مدنظر است. گویی خانه ای بزرگ برای خانواده ای است که اعضای متعدد آن پیوسته در حال تغییر اند و علایق شخصی و اشتراکات جمعی فراوانی دارند. این درحالی است که نگاه غالب و عموم مردم در کشور ما به این موضوع کماکان اقامتی اجباری و محدود کننده همراه با قوانین دست و پاگیر است.

عدم رعایت استانداردها، نورگیری نامناسب، ازدحام، فقر و... شرایط نامناسبی را بوجود آورده است. کماکان درصد بالایی از مجتمع های اقامتی بویژه شامل خوابگاه های دانشجویی می شود. مفهوم خانه سالمندان همراه با نوعی طرد و ترک خانواده و شکست در روابط عاطفی خانواده ها تعبیر می شود، نه فضایی آرام و دلنشین همراه با مصاحبت همسالان و برخورداری از مراقبت های پزشکی و پرستاری و درعین حال دیدار و ارتباط با خانواده. تغییر الگوی روابط اجتماعی و پدیده های جدید در زندگی سبب شده است تا بسیاری از افراد جامعه در دوره ای از زندگی خود در این نوع مسکن اقامت گزینند، لذا افزایش کمی و کیفی آن بیش از گذشته احساس می شود.

خلاصه مقاله نوشته شده توسط: نیما طالبیان – مهدی آتشی – سیما بنی زاده

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

logo-samandehi

" معماری شامل تمام محیط فیزیکی است که زندگی بشری را احاطه می‎کند و تا زمانی که عضوی از اجتماع متمدن هستیم، نمی‎توانیم از معماری خارج شویم، زیرا معماری عبارت است از مجموعه تغییرات و تبدیلات مثبتی که هماهنگ با احتیاجات بشر روی سطح زمین ایجاد شده است و تنها صحراهای دست نخورده از آن مستثنی هستند." ویلیام موریس

طراحی سایت های پویا و سی دی کاتالوگ های تمام فلش- 09155570533

ارائه خدمات چاپ، کپی و صحافی فنر با قیمت ویژه در مشهد- 09352220688