دارالفنون

دارالفنون نام مدرسه ای است که به ابتکار امیرکبیر در زمان ناصر الدین شاه، برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. می توان گفت که دارالفنون نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران می باشد. این بنا در آبان 1375 با شماره ثبت 1748 در لیست آثار تاریخی ایران ثبت گردید.

پس از سفر امیرکبیر به روسیه، وی متوجه نیاز فوری کشور به مرکز آموزش عالی گردید. لذا از ابتدای صدارت تلاش خود را برای ایجاد این مرکز آغاز نمود. ولی متاسفانه خود وی هیچگاه شاهد افتتاح آن نشد. چرا که نخستین دسته از اساتید به سرپرستی دکتر یاکوب ادوارد پولاک، دو روز پس از دستگیری و تبعید امیرکبیر به تهران رسیدند و طبیعتا با استقبال گرمی مواجه نشدند. دارالفنون در روز یکشنبه ششم دی ماه 1230 برابر با پنجم ربیع الاول 1268 قمری، سیزده روز پیش از قتل امیرکبیر و با حضور ناصرالدین شاه، آقاخان نوری صدراعظم جدید و گروهی از دانشمندان و معلمین ایرانی و اروپایی با 30 نفر شاگرد رسما گشایش یافت.

در روزنامه وقایع اتفاقیه آمده است: "در روز یکشنبه پنجم ماه ربیع نخستین از سال 1268 ه.ق مطابق سنه خامسه از جلوس سعادت مانوس، مدرسه مبارکه دارالفنون، واقعه در ارک محروسه تهران که بنا و انشاء از سال سابق شروع شده بود بر حسب امر فرمان مطاع افتتاح گردید و از آن تاریخ علوم مستظرف و فنون مستحدث و صنایع مستغرب که حکمای اروپا اساس آنها را در ظرف چندین قرن بر پا ساخته بودند، در این تأسیس با تقدیس انتشار همی گرفت و اشتهار همی پذیرفت."

در آن زمان هفت معلم اتریشی، آموزش محصلین را که اغلب از خانواده های مهم و بانفوذ بودند، بر عهده داشتند. بعدها با اعتراض سفیر انگلستان به ملیت اتریشی این افراد، چند استاد ایتالیایی، فرانسوی و آلمانی نیز به این افراد اضافه شدند. سه استاد ایرانی طب، عربی و جغرافیا و یک استاد فرانسوی مقیم ایران نیز بزودی به این جمع افزوده شدند. با وجود آغاز به کار مدرسه، عملیات ساختمانی آن تا سال 1269 ه.ق ادامه داشت.

از نامه‌های به جا مانده از امیرکبیر و مندرجات روزنامه وقایع اتفاقیه و اسناد دیگر بر می آید، در آغاز نام خاصی برای این واحد آموزشی در دست ساخت در نظر نگرفته بودند و از این بنا با عناوینی نظیر: مدرسه، مدرسه جدید، مکتبخانه پادشاهی، تعلیم خانه، معلم خانه و مدرسه نظامیه یاد می کردند. اما در آخرین نامه ای که امیرکبیر به سفیر ایران در روسیه برای پیگیری جذب استادان اروپایی می نویسد، از این بنا به عنوان مدرسه نظامیه یاد می کند.

ساختمان مدرسه پنجاه اتاق مربعی چهار در چهار ذرعی داشت که در چهار طرف حیاط قرار گرفته بودند. وضعیت ظاهری همه این اتاقها منقش و مذهب توصیف شده که مشخص است همه آنها دارای تزیینات چشم نواز نقاشی و گچبری رنگی بوده اند. جلو اتاق ها ایوان و سایبان ساخته بودند. در وسط حیاط مدرسه، حوض بزرگی قرار داشت که در اطراف آن باغچه هایی برای کاشت درخت و گل و گیاه، ایجاد شده بود. حد فاصل باغچه ها را خیابان کشی و با آجرهای بزرگ معروف به قزاقی فرش کرده بودند. در ضلع شرقی و در پشت کلاس ها چندین مغازه ساخته بودند که وزارت علوم و معارف در بالاخانه آنها مستقر بود. در ضلع شمالی و پشت ساختمان مخابرات امروزی نیز، محوطه ای وسیع با چند اتاق کوچک و بزرگ قرار داشت.

دارالفنون مجهز به آزمایشگاه فیزیک و شیمی و داروسازی، چاپخانه، کتابخانه، سفره خانه یا غذاخوری می باشد. در یکی از اتاق های آن دو اسکلت برای آموزش دانشجویان پزشکی نگهداری می شد. در نیمه اول سال 1304 قمری نیرالملوک وزیر علوم با همکاری امین السلطان وزیر مالیه با خرید و تخریب خانه های ساکنان ضلع جنوبی مدرسه، تالار بزرگ نمایش را ساخت تا ناصرالدین شاه، که در سفر فرنگ با تئاتر آشنا شده بود، در آن به تماشای تئاتر بپردازد. از آن زمان در اصلی مدرسه در خیابان همایون بسته و دری به خیابان ناصریه سابق و ناصر خسرو فعلی گشوده شد.

گالری تصویر

View the embedded image gallery online at:
http://arthut.co/school/item/881-dar-ol-fonoon#sigProId0cb5013209

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

"وقتی ما به دنبال ساختارها هستیم از متغیرها غافل می مانیم، فرهنگ و شیوه های قومی هر لحظه تغییر می کند پس روش ساختارگراها نمی تواند صحیح باشد و یک متن هرگز مفهوم واقعی خودش را آشکار نمی کند، زیرا مولف آن متن حضور ندارد و هر بیننده و یا هرکس که آن متن را قرائت کند، می تواند دریافتی متفاوت از قصد و هدف مولف داشته باشد.” ژاک دریدا

طراحی سایت و سی دی کاتالوگ با قیمت استثنایی- 09155570533

ما 9 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم